Gratulerer med gårsdagen, 17. mai!

Familiefrukost - med egg i fleire fasongar, tre reine barn og fem pynta vaksne. Opposisjon - med bergenske buekorps, faner, marsj og korpsmusikk. Folkemengde. Is på alle hjørner. Pølse med brød - ikkje lompe. Gassballongar - prinsessemotiv og hestefigur. Flagg - stivstrykt og vaiande. Tivoli - med snurring, sukkerspinn og popcorn. Sol, blå himmel og kvite skyer - iallfall for det meste.

Slik var vår 17. mai-feiring.

Hysj, kan du høre?

No er våren godt i gang. Små kryp kjem fram frå jord og bakke. I barnehagen har vi jakta på både sneglar, skrukketroll, makk og edderkoppar, og i forbindelse med det har eg funne fram ein song frå Portveien 2 som er så fin. Eg går og nynnar på han om dagen:

Hysj, kan du høre?

Hysj kan du høre gresset gro
Hysj kan du høre en metemark som lo
Hysj kan du høre en maur gå forbi
Da skal du være helt stille og si:

Hei alle insekter alle små dyr
Dere som kryper og kravler og kryr
Jeg er et menneske og jeg er snill
Vær i min hage så lenge du vil

Hysj vi må være stille nå
Ingen må skremme de mange tusen små
Og når det kommer en bille forbi
Da skal du vinke med hånden og si:

Hei alle insekter alle små dyr
Dere som kryper og kravler og kryr
Jeg er et menneske og jeg er snill
Vær i min hage så lenge du vil

42 tunellar fram og tilbake

Søndag dro vi på tur til Ulvik i Hardanger og besøkte Ruth og Jan som var der på tur med bobilen sin. Ricki sa det var flott å køyre den strekninga, og eg gledde meg veldig. Vi susa forbi dei få tunellane mot Åsane, og eg skimta skiltet med Indre Arna. Landlege strøk! Eg såg for meg fjell, fjord, eng og åker - og gjerne litt sauar og kyr som spredte landets eim inn i bilen. Først måtte vi berre køyre gjennom eit par tunellar, sa Ricki. Eit par vart til 42! 42. Utsikta fram til Voss, vart dermed prega av mørke, fuktige veggar og tak med ei rad av lys bortetter ...

Etter vi ankom Voss, som etter mi meining kan vere litt oppskrytt, var det derimot idyll til høgre og venstre - eg fekk endelig det eg forventa på turen:

• Møkkeim
• Løvetann
• Sol
• Fjell
• Fjord
• Engkarse
• Fossefall
• Eng
• Åker
• Sauar
• Smale landevegar
• Elv
• Aude landskap

Då vi etter 3,5 time med tissepauser, kaffipauser og spypauser kom fram til Ulvik, skjønte eg at hit var det verdt å køyre, trass tunelltrasé frå Bergen. Ifølge Ricki er 42 eit magisk tal, det er visst svaret på alt. I så fall ligg kanskje nettopp svaret i vakre Ulvik i Hardanger? Det er iallfall verdt å besøke minst éin gong til for å finne ut av dét.

På tur til Skansemyren

I dag var planen først å ta bussen til byen og ta Fløybanen heilt til topps, men på grunn av dårleg verutsikt, droppa vi det og tok snarveien halvvegs opp: vi køyrde med BIL til Skansemyren. Luringar som vi er, parkerte vi litt nede i gata - så såg det iallfall ut som om vi kom gåande. Ida såg med ein gong noko som freista borterst på idrettsanlegget: ei stor gul og raud hoppeborg! Vi måtte såklart sjå på den først, og vi vart der ei stund - dette var kjempegøy! Ida rakk til og med å få seg ei ny venninne på den gode halvtimen ho hoppa.


Skansemyren idrettsplass har mykje meir å boltre seg på, etter mi meining er det ein fantastisk utestad for barna no om våren, og vi måtte også ei stund innom slengtaua, før vi dro heim i yr og naut niste og kakao ved kjøkkenbordet.

Nytt kamera!

Vi har fått nytt kamera! Det var på tide, og sjølv om vi helst er i sparemodus for tida, så trur eg det var eit fornuftig kjøp. All takk til Ricki som handla på impuls i Amsterdam. Det gamle kameraet, Olympus mju: 300, er utslitt og blir muligens overlevert vesla for eksperiment. Det kan gje spennande resultat. Det nye kameraet, er eit Canon Ixus 70, som skal vere eit heilt OK lommekamera. Og NO skal eg ut og teste det.

Oppsummering av dei fire førre månadane og planar for dei neste

Pepperkaker og lykter har blitt laga, nissane har stått framme - og vi har feira jul. Nyttårsbukken min var rampete nissejente i år, og ho fekk nok godteri til resten av året. Vi har besøkt Emilie og Marie, og blitt gode vener med dei. Vi har feira påske i Ulsteinvik, med snø, snømann og årets fjelltur. Og så har Ricki blitt sterkare - like sterk som Pippi påstår Ida.

Framover tenkte eg å halde bloggen i hevd. Eg er blitt biten av skrivebasillen igjen, og det klør i fingrane etter å skrive tekstar, blogg og lister av ulike slag. Hittil er eg komen til ei godt planlagd handleliste for veka som kjem, men kanskje kjem eg dettande inn i ein tekst etterkvart? Ein kan berre håpe, det er lenge sidan sist.

Eg er blitt hekta på å lese bøker igjen, endelig. Det skulle berre eit halvt år utan skulepensum til, før litteraturen skreik frå bokhylla. Stieg Larsson sine bøker har fenga meg veldig, og eg ventar utålmodig på at den tredje boka skal kome med eit dunk ned i postkassa. I mellomtida les eg Garps bok av John Irving, som eg har tenkt på å lese fleire gonger før. Eg liker karakterane i boka, men kan enda ikkje seie kva eg meiner om sjølve handlinga eller heilskapen. Eg elska En bønn for Owen Meany av same forfattar, så eg har heilt klart store forventingar.

Bloggen? Ja, MEN ...

Kva skjer med bloggen din, då? sa ho.
Den er no der, svarte eg.
Ja, men den er lite oppdatert, sa ho.
Ja, men ... svarte eg - og dro lenge på siste ordet.

Eg ser - og eg veit godt - at bloggen er lite oppdatert. Og dei MEN som kan listast opp, er samstundes ei oppdatering på kva som skjer rundt meg for tida:

- MEN eg hadde eksamenar
- MEN eg måtte pakke. Og vaske ned. Og flytte.
- MEN eg hadde ingen møblar. Og ikkje eingong internett!
- MEN eg måtte kjøpe møblar.
- MEN eg byrja i ny jobb.
- MEN eg jobbar! Morgon, førmiddag, ettermiddag og kveld!
- MEN eg er aleinemor. På ein måte.

Det var dei heller betre argumenta. Dei litt verre, som kanskje mest er årsaka til at bloggen er så lite oppdatert, er vel heller:

- MEN det gjekk noko eg ville sjå på TV.
- MEN eg måtte dusje.
- MEN eg måtte RYDDE.
- Men telefonen ringte.
- MEN ... eh ... altså ...

Og takk til Marie, som ved å gje meg ei fin lenke til hennar nye blog, minte meg på at eg òg har eit slikt skriblehjørne på nett. Kanskje, om eg får tid (de ser jo over at eg har svært lite av det), så blir bloggen oppdatert oftare enn kvart halvår.

(Jepp - eg sa kanskje.)

Kom mai du skjønne milde

Endeleg er våren her, og i det grøne utanfor vindauget mitt ser eg hav med engkarse, kvitveis og løvetann. Aldri før har graset vore så gult av løvetann - mai er skjønn. Det er siste månaden på skulen; om berre 9 dagar er eg ferdig utdanna førskulelærar. Det er rart å tenkje på at eg ikkje skal studere noko meir (kanskje blir det eit fag eller to dersom eg har tid og råd, det må då gå an?), og på at vi i slutten av juni skal flytte frå kjære Volda og heile nettverket vi har bygga oss her. Det er spennande med ny leiligheit, ny barnehage og forhåpentligvis snart ny jobb - men det er faktisk også ganske skremmande. Heldivis har fleire lova å kome på besøk - ho kjæraste Silje har alt planlagd når - og eg kjem nok til å ta nokre turar opp att med mindre bergensfanten tek meg. I tida framover blir det eksamenslesing (av ein eller annan grunn er eg usannsynleg roleg før eksamenane no, til trass for at eg har lest mindre enn noko sinne .. kanskje er det rett og slett motivasjonen som manglar?), det blir pakking av flyttelass, fleire avskjeds-/avslutningsfestar, nedvask av leiligheit - og forhåpentligvis god tid til leik og samtale med dei fleste her oppe.

Snakkar some people betre in English?

Kva er det med engelsken? Eg sat og snoka på nettet i går, og kom over fleire sider der tenåringar har skrive dikt på engelsk, dei skriv uttrykk som "Yo, 'zup!" eller dei brukar engelske nick som Sweetiepie, Cupcake, Sexyboy, Mr. Niceman osb. Seier det verkeleg meir enn norske ord? Kva i all verda er gale med å hyle "Ja, suppe!" eller kalle seg for LekreLaura, Blautkake eller HerrHyggeleg?

Eg ser ikkje noko gale i det.
- LongeLaura.

Dei små tinga

No held vi på med feltarbeid, og eit av spørsmåla vi stiller til pedagogiske leiarar, er: kva er viktig at dei vaksne bestemmer, og kva kan ikkje barna bestemme?
Ida vil gjerne bestemme at ho ikkje skal vaske hender. Eg er så klart ikkje samd, og argumenterer alt eg kan kvifor ho skal og må gjere det. Dette nyttar ikkje. Eg forsøker deretter med belønningsmetoda. "Viss du vaskar hender, så skal du få gå opp til S." Dette nyttar heller ikkje. "Viss du IKKJE vaskar hender, så bakar eg ikkje kake til bursdagen min i morgon likevel." Yeah, right. Eg endar opp med å drage ho ut på badet, tenke at no gjer eg noko eg absolutt ikkje skal (men veit ikkje kva anna eg kan gjere), vaskar hendene hennar med tvang og får ein skrikande unge som er sint på meg (sjølvsagt, det ville eg og vore). Etterpå angrar eg, og sit att med spørsmålet:

Kva gjer ein når barn ikkje vil vaske hender etter eit dobesøk?

Såklart vart vi vener att, men det tok litt tid. Frå no av skal min dag bestå av å motivere. Motivere, motivere, mo ti ve re! Kanskje det kan hjelpe.

Avgjersle

Då har eg bestemt meg for å henge skrivande her likevel. Og ute snør det. "Det snør så mye mer enn før, tidelibom og huttemegtu!" Såpass har det snødd, at Snømannen Kalle verken kan sjå eller ete, men berre såvidt lukte litt på snøen.

Er eg daud?

Nei.

Men som sagt tidlegare, leitar eg etter ein annan stad å henge. Ikkje etter halsen eller opp ned, men skrivande. Ein ny stad å henge skrivande. Gir det meining? Eg er ganske forvirra etter eg trudde jordskjelvet i går var innbilning og min vanlege paranoia.

Går det an å lage lister her?

Dei 25 beste barnebøkene

Bokklubben har kome med ein ny serie dei kallar Barnebiblioteket. Juryen som kåra bøkene består av Jostein Gaarder, Harald Bache-Wiig, Kristenn Einarsson, Maren Kolle Riis, Anne Kristin Lande, Vigdis Moe Skarstein og Vibeke Røgler.

Desse bøkene er på lista:
* Alice i Eventyrland av Lewis Carroll
* Dagen som forsvant av Tormod Haugen
* Danny og den store fasanjakten av Roald Dahl
* Den hemmelighetsfulle hagen av Frances Hodgson Burnett
* Den lille prinsen av Antoine de Saint-Exupéry
* Det suser i sivet: eller Hr. Padda fra Paddeborg og vennene hans av Kenneth Grahame
* Dustefjerten av Rune Belsvik
* Gummi-Tarzan av Ole Lund Kirkegaard
* Harry Potter og de vises stein av J.K. Rowling
* Heidi av Johanna Spyri
* Jorden rundt på 80 dager av Jules Verne
* Kabalmysteriet av Jostein Gaarder
* Klatremus og de andre dyrene i Hakkebakkeskogen av Thorbjørn Egner
* Lillebror og Knerten av Anne-Cath. Vestly
* Løven, heksa og klesskapet av C.S. Lewis
* Momo - eller kampen om tiden av Michael Ende
* Ole Brumm av A.A.Milne
* Peter Pan og Wendy av James Matthew Barrie
* Pinocchio av Carlo Collodi
* Pippi Langstrømpe av Astrid Lindgren
* Teskjekjerringa av Alf Prøysen
* Tom Sawyer av Mark Twain
* Tordivelen flyr i skumringen av Maria Gripe
* Trollkrittet av Zinken Hopp
* Trollvinter av Tove Jansson

Finnast det andre bøker som burde vere med? Heilt klart:
* Ronja Røverdatter av Astrid Lindgren
* Charlie og sjokoladefabrikken av Roald Dahl
* Glassblåserens barn av Maria Gripe

Det finnast sikkert fleire, men eg kjem ikkje på alle. Uansett er eg svært glad for at Rune Belsviks Dustefjerten var med på lista - den las eg med stor glede for berre eitt år sidan!

Meerkat Manor

På Animal Planet har dei eit program som heiter Meerkat Manor. Det handlar om desse små dyra, som berre er heilt utruleg søte og artige å sjå på! Nett no sit eg og grublar på kva meerkat heiter på norsk, og irriterar meg over at eg ikkje kjem på det.



Uansett - på denne lenka kan du sjå nokre korte filmsnuttar av Meerkat Manor. Wahey!

Ny side?

Eg vurderer å oppdatere den gamle cecilien.com, og ha blogg, bilete og tekstar på eine og same sida. Er det for mykje arbeid i det, ventar eg til jul. Elles så får eg sjå om eg klarer å la vere bruke for mykje tid på det om kveldane. Eg har ein tendens til å jobbe intenst med det som opptek meg når eg først har starta på noko, så det bør ikkje gå utover nattesøvnen.

Eg har forresten byrja å strikke ei lang remse som til slutt skal bli ein slange til Ida. Det er nok det enklaste ein kan strikke? Ein kan skjule dei ujamne kantane, ikkje sant?

[Eg tvilar på at ormen kan visast fram med bilete i næraste framtid, men om ikkje han hamnar i søpla, så skal du få sjå han!]



[Kanskje.]

Hit space?

Kva er det med vaksne menneske som ikkje kan lære seg å skrive mellorom etter teiknsetjing?Det er ganske irriterande å lese.Særleg, når ikkje teiknsetjinga er rett.Skriveleifane skal eg kunne sjå på med eitt auge,.Eg vil berre puste litt!Gje meg rom!

[Argh!Sic!]

Så kom natta ...

... og Jan Eggum song det så godt:

Min krok er kald med grå gardiner
Som stenger solen ute.
Min seng er smal og golvet griner.
Jeg prater med min pute.

En natt forbi, et ensomt monarki.
Sang fra sjelen, slipp meg ned.
Jeg trenger en å våkne med.

En drøm er dekt til to personer
Og samler støv på stolen.
Et tog av tause telefoner,
og angst for alkoholen.

En natt forbi, en frihetsparodi.
Tåketanker, gi meg fred.
Jeg trenger en å våkne med.

En natt forbi, en stilnet melodi.
Sang fra sjelen, slipp meg ned.
Jeg trenger en å sovne ved,
Så får jeg en å våkne med.

Hobby og sånn

Den siste timen har eg kika på nokre nettsider drivne av kvinner som har for hobby å strikke og sy. Eg har alltid ønska å kunne gjere sånt, men det må seiast at mine forsøk på å strikke bamse i 5. klasse og sy ein ryggsekk i 7. klasse begge enda opp i hendene åt andre. Eg har anten ikkje tålmod eller teknikken inne. Eller skal vi innrømme at eg i det minste ikkje har teknikken inne? Tenk om eg hadde kunne strikka ein slik til Ida, t.d.:



Eg får melde meg på strikkekurs så snart utdanninga er ferdig og eg er klar for å lære andre ting.




Ja, eg er heilt seriøs.




Trur de meg ikkje?

The Hours

I kveld såg eg The Hours, ein film som krinsar kring Virginia Woolfs liv og romanen "Mrs. Dalloway". Den gjorde sterkt inntrykk, og nokre gode utsegn får derfor plass her (utsegna er tekne ut av samanheng):

Virginia Woolf: You cannot find peace by avoiding life, Leonard.
--
Virginia Woolf: To look life in the face, always, to look life in the face and to know it for what it is.
--
Virginia Woolf: Someone has to die in order that the rest of us should value life more. It's contrast.
--
Kitty: All my life I could do anything. I could do anything, really. Except the one thing I wanted.

Bloggen eksisterar enda

- og det gjer eg òg.

Det har vore ei hektisk tid med eksamen, og ei roleg tid med sommarferie i Athen, Paros, Bergen og Ulsteinvik. No kjem snart ei tid med studiar att, og eg gler meg.

Har du tenkt på ...

... at om du legg ei rosin i bløyt, vil ho svulme opp og bli like stor som ei drue?

Nei, det er ikkje så rart. Men det er pussig at slike tankar alltid kjem fram under rapportskriving eller eksamenslesing.

Praksis

No har eg vore i praksis ei stund, og eg er endeleg sikker på at eg har valt rett yrke - hurra! Det er mykje som skal gjerast i forhold til praksis, og det er ikkje uvanleg at golvet rundt datamaskina ser slik ut på kvelden:



I dag laga seksåringane ei forteljing, med litt støtte frå meg. Eg er svært stolt over innsatsen deira og det ferdige produktet - så her kjem ei koseleg forteljing:

Dyra våre
- ei forteljing av seksårsklubben

Det var ein gong nokre gardar. På desse gardane åt og sov dyra som budde der. Dyra hadde mykje dyne, som var laga av gras. Brunen, som var hesten til Hanne, fekk nesten oversvømming av dyne. Anda til June heitte Anda, og musa til Heidi heitte Museline. Sauen til Inger heitte Line, og Johanne sin sau heitte lam. Skytegrisen til Stian hadde ikkje fått namn enda.

Ein dag fann anda eit ekorn som sat og åt på ein kongle. Ho sette ekornet i bur og tok det med heim. Brunen og Lam kom til Anda og Line kvar dag for å sjå på ekornet som var i bur. Hos Anda og Line fekk alle blad og sopp til mat, og vatn til drikke. Lam åt dessutan litt gras, bark, blomar og mold. Dyra gav nøtter, konglar, bark og barkkjeks med sjokolade, blåbær og blad til ekornet, og alle saman storkosa seg.

Bil

Eg skal kjøpe meg bil. Eg har ein Mitsubishi Galant 2.0 som eg vurderer å kjøpe, og slik ser han ut:


Fin?

Konfirmasjon

I dag var Stine konfirmert, og Ida og eg + resten av slekta var i selskapet etter konfirmasjonen. Det var varmt og solfullt, så maten vart ete inne - medan resten av tida vart brukt ute, då mest ved trampolina. Ida meistra etter kvart godt kunsten å hoppe, så det blir nok ein ny tur til Hjartåbygda om ikkje mange veker. Lamminga er over, og vi fekk sjå små, søte lam - til og med ein nyfødd villsau: Rambo.

Livsmotto

Eg har funne mitt livsmotto! Sjølvsagt kjem det frå ein av mine favorittforfattarar, og det er ganske enkelt heilt sant:

Den ærlige pessimisten har alltid ført menneskeheten lenger fram enn solstrålefortelleren.- Inger Hagerup

SAS Braathens

På dagbladet.no las eg nett ei annonse: Tusenvis av billige billetter. Se gode tilbud. SAS Braathens. Det er litt over ei veke sidan SAS Braathens avslutta sin siste streik. Og no kjem billigbillettane for fullt til sals. Eg undrast kor mange som kjøper billett av flyselskapet til sommaren? Eg håper inderleg ikkje folk gløymer kva passasjerarane gjekk gjennom. Eg skal såvisst ikkje gløyme det, enn kor mange lappar billigare dei er enn Sterling, KLM eller Lufthansa. Widerøe er dessverre også medlem av SAS, men dei står sjølvstendig og sterkare samla, kan det verke som.

Om du trykkjer på lenkane til flyselskapa, kjem du til nettsidene deira. Og veit du? Dei har kanskje óg tusenvis av billige billettar, med ein større sjans for å frakte deg dit du skal. For som SAS Braathens tidlegare sa: Du skal alltid hjem. Merkelig at denne reklamen ikkje har vore så aktiv på tv i det siste. Dei hadde kanskje ikkje råd til å omformulere reklameteksten til Skal du alltid hjem? eller Du skal aldri hjem. eller rett og slett en hyppig bruk av det sikre ordet kanskje: SAS Braathens - flyr deg kanskje dit du vil, kanskje når du vil.

Ny reklame for Gilde

Gilde - det kjennes på baken.

Lukt

Det er rart med lukt. Du kjenner ho overalt, og ho skil seg ut i dei fleste situasjonar. Inga lukt er som regel heilt lik ei anna, ho kjem i nyansar og grader. Nokre gonger er ho heilt ny, andre gonger er ho berre eit minne. Den vanlegaste legg vi kanskje ikkje merke til.

No kjenner eg ei lukt eg minner. Eg sit aleine på ein datasal på skulen, og det er tidlig om morgonen. Det luktar datamaskin, tasting, oppgåver og kvite veggar. Det luktar tavle, ei kvit søyle og store vindauge med utsikt til studentbarnehagen. Eg minnast då eg gjekk 1. år på lærarskulen, då eg ofte gjekk med raud genser. Eg sat i dette rommet fleire gonger det året. Ricki budde i Oslo, eg budde på Haddal - og NorWay bussekspress tjente månedlig på meg.

Ja, det er rart med lukter. Og godt med minner.

Passbilete er ikkje til å spøke med

Ida må ha nytt pass, og i den forbindelse måtte ho ta passbilete. Her er ho, nokså prega av alvoret.
Eg fekk forresten høyre at passbilete no ikkje skulle vise tenner; ein skulle ikkje smile. Wieso denn?

Kultur

Eg sat og las ein artikkel i Dagbladet i dag, då eg kom over ordet ukultur. Det skal altså ikkje så mykje til å irritere meg språkleg, så eg vil presisere kva ukultur er, og kva kultur er.

Ukultur:
1) Mangel på kultur og dannelse.

Kultur:
1) resultatene av en periodes, et samfunns, en gruppes samlede åndelige og materielle virksomhet
2) holdninger, verdier og normer som er rådende hos en viss gruppe mennesker

Ein kan ikkje påstå at muslimane har ein ukultur. Det dei har er eit anna livssyn i første omgang. Deretter kjem kanskje ulike verdisyn, andre haldningar og andre reglar. Kultur har dei absolutt.



Definisjonane er funne på Språkrådet sine sider.

Portmanteau

No har eg lært meg eit nytt ord: portmanteau.

Definisjon i Wikipedia

Uforsvarleg bilist med sans for kvitkledde fjell

I bilen frå Ørsta til Volda såg eg kvitkledde fjell i horisonten, og fekk knipsa eit par bilete i farta. Det er kanskje ikkje det luraste å gjere når ein køyrer bil, men til mitt forsvar er dette ei rak strekning, og dette tok berre sekund (nei, eg såg ikkje inn i linsa).

Mille

1. mars

Eg lagar meg eit nytt språk og skriv eit dikt

Maramo higo famas
sepungo dilma fei
dilakama resolamas
e girgo savakei.

Le pumo idan sovi
gerigo savaldon?
Ritale sibur dovi
kapunga dilma gon.

Av Ragnar Hovland, den kulaste.

DAP

DAP er det ingen som forstår. Og kva du enn seier, vil du ikkje få vite definisjonen. Men no er det her.

Vinter

I Volda kom snøen dalande ned på fastelavn, og vi fekk eit fantastisk vinterver!



Ricki reiste tilbake til Athen i dag, og det er som vanleg trist. Neste gong vi ser han er til påske, då skal vi vere ei veke på besøk i Athen. Eg håper Ida klarer seg fint med berre meg tilstades, og at det ikkje blir noko overgangskrise slik det ofte har vore i desse besøksperiodane.

Got milk?

Ny heimeside?

Eg er i tvil om korleis mitt nettlege føyseskap skal leggast opp. Skal eg halde fram her på blogger, skal eg lage ei heilt ny side med blogg, galleri og tekstar eller lage separat galleri og poste tekstar i bloggen? Kan ein ha fleire bloggesider innanfor ein, og kan ein lenkje til dei?


Ei helsing frå Ida, som har lært seg kvar hennar bokstav er på tastaturet:
iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

Vinterens første snø!

I går kom den første snøen! Med clementinar (eller er det mandarinar? Eg veit aldri skilnaden) i hus, stearinlys i vindauget og snø ute er førjulstida alt komen. Kalendergåvene har vorte innkjøpt på to dagar, og no manglar berre 1. desember før stemninga skal vere i boks. Eg trur ikkje snøen held så lenge, men ein kan jo håpe den kjem att snart, om ikkje anna. Ida går ute og lagar spor, tek på snøen og lagar handavtrykk og synest det er kjekt. Påkleding er dessverre ein annan sak, så morgonane framover er travle ...

Adrian er føydd!

Mariann og Runar fekk seg ein liten gut 8. oktober! Han er kjempesøt, og heiter Adrian.

Datedi datedum

M: 18. oktober.
D: 19. oktober.

Atlanterhavsparken i Ålesund

1. oktober dro Ricki, Ida og eg til Atlanterhavsparken i Ålesund. Akvariumet har store landskapsakvarier bygd inn i kystnaturen, og vi såg mange fine, nokre rare og til og med nokre artige fisk. Høgdepunktet var kanskje når fiskane vart mata av ein dykkar, det var litt morsomt å sjå kor fiskane flokka seg rundt karen og ville ha kos - men aller helst mat. Ida sprang rundt og ropte "Sjå! Sjå!" og "Enda meir fisk!" og det var ein fin tur. At vi på veg heim frå Ålesund gjekk tom for bensin, og at reisa derfor tok eit par timar meir enn den trengde, er ei anna historie som helst går i gløymeboka ...

Vi må på sjukehus når vi får vondt

Under kveldsstellet til Ida flaug eit helikopter forbi mot sjukehuset. Eg fortalde at det kanskje var nokon som var skada, eller som var veldig sjuke, då må ein av og til på sjukehus.
- Dama aua, seier Ida, og ser på meg med bekymringsfulle auge.
- Ja, kanskje ho he skada sej. Men det går nok bra, seier eg. Ida nikkar.
- Går bra.
Så tenkjer ho litt, og kikar ut vindauget etter helikopteret, som no har landa.
- Dama aua. Må sjukehus.
- Mhm, det går nok bra med ne. Ho fe medisin, og so vil doktoren fikse ne.
- Ja. Ej aua der, ej.
Ho peikar på leggen sin, som har eit halv centimeters skrubbsår frå fem dagar sidan.
- Ej må sjukehus, ej.

Ser du? Jenta mi kan trekkje logiske slutningar!

Naxos

Det er kanskje litt i seinaste laget for ein ferierapport frå Naxos, men den MÅ kome! Det er litt godt å tenke tilbake på sommaren og vite at den var fin, iallfall medan vi var i Hellas. Den norske sommaren skal eg ikkje skryte noko av.

Vi reiste til Naxos med speedbåt frå Pireus 1. juli, og kom fram nokre timar seinare. Der venta Ioanna, som var eigaren av hotellet vi hadde booka via e-post. Ricki hadde snakke med henne på telefon, og dei ville hente oss på hamna. Iallfall var det det vi trudde. Ioanna var ei nokså lubben dame - som ikkje snakka eitt ord engelsk. Derfor hadde ho meg seg niesa si, ein ungdom som kunne litt meir enn henne.

Allereie frå starten av hadde vi litt kommunikasjonsproblem, og dei gjorde store auge då dei såg all bagasjen vi hadde med: ein stor koffert, ein ryggsekk, ei stelleveske og ei barnevogn! Jøje meg. Dette hadde dei virkeleg ikkje forventa! Det var nemlig ikkje plass til all bagasjen i bilen. Derfor tok Ioanna vogna oppå bagasjelokket til bilen, og køyrde med ho der ein 5-6 minutt, til vi kom til jernhandlaren. Då stoppa ho bilen, gjekk inn og kjøpte tau - og festa vogna. Deretter bar det vidare ut på landet.

Vi stussa litt over tida det tok frå byen, ettersom det ikkje skulle vere så langt ifølge nettsidene vi hadde sjekka før vi booka hotellet. Det var også rart at vi køyrde oppover og oppover i fjellsidene, medan hotellet vårt skulle ligge ein 5 minutters gåtur frå stranda. Men det var sikkert ei strand på den andre sida av øya. Vi køyrde forbi landsbyen, som inneheldt eitt bakeri og eitt postkontor. Merkelig. No var vi snart framme, men før vi kom til hotellet stoppa Ioanna eit par stader for å helse på foreldre og naboar. Vi fekk og helse på dei. Trivelig. Dette var ein menneskekjær hotelleigar som var svært glad for å få gjestar! "Er det mange gjestar på hotellet no?", spurte Ricki. "Neeeeii ... ikkje så mange", var svaret han fekk. Vi køyrde litt til, og var plutselig framme. Det var fint; kvite murhus med blå karmar, som typisk gresk er. I bakgården var det oliventre og andre vekstar - og eit par kattar låg og slumra nærast pelslause i skyggen. Ut på enga høyrde vi kyr. KYR? Ja, kyr. Stranda låg ca. 3 km frå hotellet. Det tok ikkje 5 minutt å gå dit, og vi vart anbefalt å leige bil. Bussen gjekk ikkje så ofte. Ioanna kom med heimelaga ost, og sjølvplukka agurk og tomat. Deretter køyrde ho inn til byen og kjøpte croissantar til oss. Det var flott gjort at hotelleigaren å varte oss opp på den måten! Men det var noko som ikkje stemte. Det var ingen andre gjestar der, ingen basseng, ikkje familievenleg hotell, ingen leikeplass, ingen naboar, ingen supermarkets, ingen strender, langt til byen ... kunne dette vere rett hotell? Det enklaste svaret her er nei. Vi hadde kome til Ioanna Studios, medan vi hadde rom på Ioanna Studios and Apartments. Ricki hadde ikkje sjekka namnet på hotellet då han ringte og spurte om transport til hotellet, ettersom han ikkje rekna med at det var fleire Ioanna'ar som leigde ut rom på Naxos. Dermed starta kommunikasjonsproblema, og vi ende opp på feil hotell. Etter litt krangling og unnskyldningar, fekk vi skyss til det eigentlege hotellet vårt - og gjett om vi var letta. Dette hotellet var akkurat slik vi hadde sett det på nettet, og det var dette vi hadde booka. Eit par timar etter ankomst ved hamna var vi framme ved Ioanna Studios and Apartments, og såg fram til å vere der i to heile veker:






Resten av ferien var kjempefin, og fleire bilete ligg på familiegalleriet vårt, for de som har tilgjenge til det. For de andre som ikkje har det, skal eg vurdere å leggje opp nokre fleire bilete ved etterspørsel.

Artsprøve

Eitt av krava for å bli førskulelærar, er til dømes å kunne skjelne ei bille frå ei tege. I morgon har vi artsprøve, og eg har nett stått i kø på klasseromet for å pugge dei 120 ulike artane insekt, planter, treslag og sjødyr vi skal kunne i haust. Heldigvis var alle edderkoppane daude, i likheit med resten av insekta. Fysj! (Og heldigvis er ikkje eitt av krava for å bli førskulelærar å like desse småkrypa!)

Datedi datedum

D: 4. og 11. september. Merk: begge dagane søndag.
M: 10. september.

Surfe på godt norsk

Å surfe (på nett) kan forresten oversetjast til å vandre eller navigere.
Kjelde: Språkrådet

Eg susar gjennom verdensveven!

Endeleg kan eg sitje uforstyrra på PC'en og skrive oppgåver, surfe på nettet (finnast det eit anna ord for 'surfe' på norsk?) og takle smileys og det som anna er på MSN. Mamma har reist til Tyrkia på ferie, og dermed har eg fått lov til å låne PC'en hennar i heile to veker! Jippilippi! Ricki kjem om *mumle* dagar, og forhåpentligvis klarer han å fikse maskina, eller iallfall finne ut av kva sjukdom ho har. Han skal vere her i to veker denne gongen, kjære kjærasten min - og vi skal kose oss som ei ordentleg familie alle tre. Gleder meg!

Datatrøbbel

I dei siste to-tre månadane har datamaskina mi vore ute av funksjon. Det er ho framleis, medan eg sit på reservemaskinen frå 1997 med 64mb RAM og Windows 98. Det seier seg sjølv at eg slit litt med både tekstar, blog og informasjon eg skal ha fatt i. Det kjem truleg ikkje mykje bilete her, ettersom eg faktisk ikkje har kapasitet til å laste over bilete frå kamera til pc (!), men hvis eg er heldig, så kjem kanskje Ricki og finn ut av problema. Skjønt eg byrjar å tru at det må ei heilt ny maskin til ... og kven har råd til det? Ikkje eg. Så de får følgje med. Kjem det frustrerte innlegg på bloggen, uansett kva tema er, så er det truleg datamaskina som ligg til grunn. Ho er verre enn PMS.

Ida er 2 år!

I går vart veslejenta mi 2 år! Dagen vart feira med familie, og Ida storkosa seg med all merksemda ho fekk gjennom dagen. Kake, besøk og pakkar er toppen - og Ida klarte ikkje sitje i ro under selskapet av di ho var så oppspelt. Det var derfor ei trøtt lita jente som la seg ut på kvelden ... heile 2 år gammal og veldig annleis frå i fjor.


Stor pakke! Yay!


Ida viser fram gåva ho fekk av onkel og "tante" Connie.


Gåva var to telt med tunnell imellom! Dobbel-yay!


Søte Ida mi.


Onkel, Ida og "tante" Connie et kaker.


Oda, Ida og Hans-Otto i teltet.

Marathonas

No har Ida og eg vore i Hellas i snart ein månad. Først var vi ei veke hos Ricki i Athen, deretter var heile familien to veker på Naxos (Naxosrapport kjem snart). Denne siste veka er vi tilbake i leiligheta til Ricki i Athen, og i dag var Ida, Hege og eg ved Marathonas Lake på kafe. Det var utruleg fint der - og ein flott kontrast i forhold til asfaltjungelen i Athen! Marathonas ligg omlag 30 min køyring nord for Maroussi, og var vel unt ein times kafebesøk til tross for 40 grader i skyggen.


Kafeen ved Marathonas Lake.


Hege og Ida ved kafeen.


Marathonas Lake.

Middelhavslapskaus

Av di Harms etterlyste matoppskrifter, legg eg inn ei oppskrift på "middelhavslapskaus". Den er god og enkel å lage - men mengda må ein nesten sjå litt an sjølv:

Litt olivenolje
2 løk (rensk og kutt opp)
2 store gulrøtter (rensk og kutt i terningar)
1/2 squash (skjer av skalet og kutt i terningar)
2-3 sopp (tørk av med papir, og kutt opp)
1/2-1 raud paprika
litt frisk rosmarin (evt. bittelitt tørka)
4 ts tomatpuré
2 poteter
1 kyllingfilet (rått eller kok, bryst eller lår, skjert i bitar)
4 ts erter (ferske eller frosne)
300 ml vatn (ca. - ha i meir/mindre om du ynskjer)

Varm løk, gulrot, squash, sopp, paprika og rosmarin lett i stekepanne (eller kasserolle) i ca. 5 min. Ha over i kasserolle og ha oppi tomatpuré, poteter, kylling, erter og vatn. Kok opp og skru ned på lav varme i ca. 20 min. Rør innimellom, så ikkje lapskausen svir seg.

Server med litt godt brød og smør, evt. frisk salat.

Skrive i ettertid:
Krydder er viktig! Krydre med salt og pepper, og erstatt evt. rosmarin med timian (tørka).

Sommarferie!

Etter ei intens periode med seks eksamenar (!), er det endeleg sommarferie! No får eg kanskje tid til både å rydde skikkelig, sortere papir og forhåpentligvis oppdatere både heimeside, blog og galleri. Akkurat no er det godt å berre ikkje gjere noko som helst, og det har eg tenkt å gjere i eit par timar til - iallfall!

Ida på 17. mai

Ida på 17. mai, originally uploaded by Cecilie og Ida.

Sjølv om bunad ikkje var så kjekt å få på til å byrje med, vart Ida ganske stolt når ho fekk sjå seg i den nye kjolen sin! Her poserar ho på trappa, før feiringa tek til.

(Fleire postar om 17. mai skal kome ...)

Ida i vaskeboetta

DSC00203b, originally uploaded by Cecilie og Ida.

Med takk til Ricki og flickr.com - her er biletet av Ida i rett storleik.

Argh!

= sint Cecilie.

Det er utruleg kor irriterande det kan vere å stadig trykke "edit post", endre url-adressa til biletet eg skal ha inn, og aldri lukkast med å få det fram. Argh! ARRRRGHHH! Ikkje hugsar eg det nye passordet til ftp'en heller. Eg får nøye meg med at eg ikkje får vist fram veslejenta i vaskebøtta - enda. Men biletet kjem snart!

Bade!

Medan eg sneik meg ut døra for å få gjort litt, fann Besta og Ida på at dei skulle vaske golva. Ida er svært opptatt av vatn - ho elskar det i alle former - og var gladelig med og vaska overalt. Men då telefonen ringte og Besta såg vekk, var det ikkje anna høyre enn eit stort "plopp" etterfølgt av ei smilande jente som ropte "Bade!"

Aktiv blog

Aktiv blog er vel ikkje ein tittel eg kan stå inne for akkurat no. Det har vore late kveldar med tv eller travle kveldar med skulearbeid, og då har bloggen blitt nedprioritert. Om det er til trøst for andre enn meg, har eg tenkt mykje på å skrive her (eg har til og med ei rekkje bilete som skulle blitt posta i samband med tekst). Men som livsmottoet mitt til slutt har blitt: "NO skal eg prøve å få det til!" etterfulgt av "Vi kan no iallfall sjå kor det går frå NO av."

Naser

Noko eg har lagt merke til, heilt sidan eg byrja å sjå på folk, er nasene folk har. Det finst faktisk mange skeive naser. Dette er noko eg legg merke til og som eg kan bli fiksert på. Det er vanskelig å snakke med ein person som har ei særs skeiv nase. Naseryggen kan vere skeiv, eller den eine naseboren kjem litt lenger nedom den andre. Det er den siste som er mest fascinerande. Korleis har det skjedd, liksom? Kanskje nasen vart trykt litt inn under graviditeten, før barnet kom ut? Kanskje har ein trykt litt for mykje på eine sida? Eller er det rett og slett naturleg med skeive naser? Eg veit ikkje. Men det er litt rart at kjærasten min har skeiv nase. Eg såg det ikkje før han fortalde det.No legg eg støtt merke til det. Den hellar litt mot venstre, trur eg. Eller høgre. Iallfall til ei av dei to sidene. Det bryr meg ikkje så mykje. "Usymmetriske ansikt er sjarmerande" seier han. Sjarmerande? Kanskje. Fascinerande? Ja!

Avskjed

Dei dagane som er aller verst, er dei dagane vi seier "ha det" utan ein ny dato for gjensyn. Ricki har vore her i ei veke no, og reiste i dag. Det er rart kor fort ein venner seg til å vere tre, i forhold til å vere tilbake att til to. Ida har i heile ettermiddag leita og spurt etter pappa, og det er litt sårt at ho snart byrjar å forstå. Forhåpentlegvis kjem han heim før ho er så stor at ho er klar over saknet. I mellomtida sussar vi godnatt til biletet av pappa i vinduskarmen.

Stress

Kvifor må livet vere så stressande?

Eg skulle gjerne ...

I går skulle eg gjerne ha
- ordna alle skulepapira mine
- ordna alle andre papira mine
- vaska badet og soveromet
- laga ny heimeside til meg
- oppdatert heimesida til Ida
- laga greske kjøttbollar til veka
- testa brødbakemaskina
- laga dagsplan for avdelinga tirsdag
- skrive ned songane eg skal synge i samling tirsdag
- skrive ut songane eg skal synge i samling tirsdag
- lagt meg tidleg

... men det einaste eg fekk gjort, var å lage dagsplan. Som eg fekk vite i dag ikkje var naudsynt, ettersom vekeplanen som eg laga førre veke var nok.

I dag skulle eg gjerne ha
- ordna alle skulepapira mine
- ordna alle andre papira mine
- vaska badet og soveromet
- laga ny heimeside til meg
- oppdatert heimesida til Ida
- laga greske kjøttbollar til veka
- testa brødbakemaskina
- teke oppvasken
- skrive ned songane eg skal synge i samling tirsdag
- skrive ut songane eg skal synge i samling tirsdag
- øvt meg på samlinga
- finne dyreteikningar og mala desse med fargar til samlinga
- henta mobilen min frå bilen
- lagt meg tidleg

... men det einaste eg har gjort, er å finne dyreteikningar til samlinga. Eg må hente mobilen, som fungerar som vekkarklokke. Og eg må leggje meg tidleg.

Ida kan ...

... bruke bakebollen til hjelm
... gå på tur med brødristaren
... køyre bil med legoboksen på hovudet

... og mykje, mykje meir!


Kanskje to bollar gjer betre nytte enn éin hjelm?


"Sjå, eg kan køyre i blinde!" (I denne store leiligheta vår, skal det litt til å vere orientert kvar alle roma og hindringane er ...)

Godt nytt år!

No er vi snart midt i januar, men eg skal kome tilbake til jule- og nyttårsfeiringa seinare når eg har tid.

Eg er midt i praksisperioden i barnehagen, og ting skal både planleggast, gjerast og skrivast om i tillegg til at det skal leikast, lærast og samlast, så dagane er travle og nettene er korte.

Slankelogikk

Når ein har ete sunt heile dagen, kan ein unne seg noko godt om kvelden. Det er vel logisk, det. Til det er oppete ...