Hellas 2008

Tilbake til gamle trakter
Årets sommarferie er over for i år, og som vanleg gjekk den til Hellas. Vi var der frå 7. til 17. juni, og vi rakk å gjere mykje! For det meste budde vi i leiligheta til Ricki som eg også budde i frå desember 2002 til juni 2004; Ida rakk å verte 10 månadar der.

Utsikt frå altanen til Ricki

Derfor var det kjekt å kome tilbake og sjå og helse på gamle naboar: "Gia sas! Ti kanis? Kala." er vel det eg kan seie på gresk, i tillegg til enkle fraser som god morgon, god kveld, god natt og skål. Barna i gata hugsa både meg og Ida, vi har jo vore på ferie der i 2005 og 2006, og spurte Ida "Hello. Ida Maria, you want to come play?" Og det er klart ho ville det ... problemet var berre at engelsken deira rakk ikkje lenger enn til det, og gresken vår rakk ikkje lenger enn til "hei" og "i morgon". Sistnevnte frasen er forøvrig ei kjent frase i Hellas; alt kan nemlig gjerast avrio. Dermed leika ho ikkje så mykje med ungane i gata, men dagane gjekk fort for det. Slik gjekk nokre av dei:

Leik
Det Ida hugsa best med Hellas då vi reiste nedover, var leikeplassen. Eller leikeplassane. Det er veldig mange slike i området Ricki bur i. Derfor brukte vi første dagen vår til å gå på leikeplassen eg likte meg best i då Ida var yngre. Og eg må seie at den er framleis favoritten. Det var ikkje andre barn der då vi var der, men Ida kosa seg likevel. Vi kjøpte niste på eit bakeri; spanacopita, breadsticks og nero.

Seinare på dagen blåste Ricki ut all pust av seg, og Ida fekk bade på altanen.

Gino more than hair
Gino more than hair i Maroussi/Athen er frisørsalongen eg tyr til når eg klippar meg i Hellas. Og det gjer eg meir enn gjerne! Prisane er svært dyre der i forhold til andre mindre frisørsalongar, men servicen er absolutt verdt det. For 93 euro (tilsvarande 750 kr) fekk eg klipp, striper, hårkur, nakkemassasje, frappe og paraply - ettersom det fossa vatn frå himmelen då eg var ferdig. Heile seansen tok 2,5 timar, så eg fekk slappa av og lest litt i boka mi, "The Kite Runner" av Khaled Housseini, medan det varte. Eg vart som alltid nøgd med resultatet:

Tolo og Korinthkanalen
Tirsdag 10. til fredag 13. juni reiste vi med bil til vestkysten, til Tolo, ein liten fiskelandsby. Merk: eg køyrde bilen. Vi køyrde roleg, meir eller mindre iallfall, ut på Agio Konstantino, Kiffisias avenue og susa deretter ut på Attiki Odos i 120 km/timen. Vi passerte Korinthkanalen, og måtte sjølvsagt ut på brua over og kike. Det var ganske så fælt for ei med høgdeskrekk å stå på ei smal bru og kike langt ned, men det var også flott å stå der med kanalen i bakgrunnen!

Kanalen er over 6 km lang og gjer reisa for små båtar og skip ein god del enklare ved at dei sparer 400 km på å gå rundt heile Peloppenese. Ricki fortalde at folk har bungee jumpa frå brua der, og eg skjelv i knea ved tanken. Der har du aldri meg!

Tolo var ok for ein ferie på 4 dagar. Det var ein roleg stad no i juni med mange kafear og tavernaer langs stranda, så ein kunne velje ulike taverna og kafear kvar dag om ein ville - og uansett nyte utsikta. Dette passa oss også glimrande fordi Ida kunne leike i strandkanten medan vi venta på maten. Vi bada kvar dag, i bassenget og/eller på stranda. Staden er mest brukt av grekarar, og då vi var der høyrte vi polsk, russisk og tysk. Den mest travle månaden er i august, som er den greske feriemånaden.

Utsikt over Tolo frå leiligheta på "Panorama"

Nafplio
Medan vi var i Tolo, tok vi oss ein dagstur til Nafplio, som er Hellas' første hovudstad. Nafplio er ein liten hamneby med fine, ryddige gater og eit koselig kafemiljø. I gamlebyen er det små, trange gater med mange typiske turistbutikkar som sel turistjuggel omtrent som i Plaka og Monastiraki. Men akkurat som i Plaka, finn du også nokre få originale butikkar som er flotte å gå inn i og berre sjå seg rundt. Ofte er det dyre ting, og sjølv fell eg for eit sett med handlaga smykke og ring før eg kika på prislappen. Då var det ikkje anna å gjere: "It's very nice, I like it. But it's too expensive, I'm afraid. Thank you, good bye". Så gjekk vi vidare til ein liten butikk som solgte gamle leiker av metall og nye leiker av tre. Ida enda opp med eit hoppetau og vart reinaste meisteren til å hoppe i løpet av ferien.

Plaka
Som alltid må vi ein tur til Plaka når vi er i Athen. Eller kanskje eg skal seie at eg må. Ricki er nok litt lei av området, ettersom han har dratt ned dit kvar gong han har hatt besøk. Uansett, det er fin atmosfære der så lenge ikkje det er for tett med turistar, der er litt av kvart å sjå, mange gode plassar å ete på, både i form av tavernaer og kafear, og der er Athens beste iskrem på Gelato.

Dyreparken
Attica Zoological Park heiter dyreparken i Athen. Den er relativt ny og vart opna i 2000. Det er ein flott dyrepark med mange ulike dyreartar. Sjølv elskar eg surikatane og apekattane, og denne gongen fekk vi gå inn til lemurane som heng fritt i eitt område av parken. Vi fekk sjå dei på nært hald, dei sov og gjespa då vi gjekk forbi. Kjempesøte. Dyreparken er vel verdt eit besøk om du er nokre dagar i Athen, og vi går dit gladelig igjen og igjen og igjen.

Kunstutstilling!

Ida og eg har forma med modellerkitt i dag, eller plastalina som eg kallar det. Det resulterte i tre sneglar (ein mordar og to med hus), ein gris, eit tre, ei vippedisse med ei jente oppå - og litt til. Vi pynta alt med perler og vart så nøgde at vi laga utstilling i kjøkkenvindauget av produkta.

Saknad

Til bestemor, Åse Mathilde 1929-2008:

SAKNAD

Så liten plats en människa tar på jorden.

Mindre än ett träd i skogen.

Så stort tomrum hon lämnar efter sig.

En hel värld kan inte fylla det.

Så litet en människas hjärta är.

Inte större än en fågel.

Rymmer ändå hela världen

och tomma rymder större än hela världen

ändlösa tomma rymdskogar av tystnad sång.

Ingrid Arvidsson

Ida er fotograf

No som vi har kjøpt oss nytt kamera, gav eg Ida frie tøylar til å ta det gamle kameraet ut og ta bilder. Dette syntes ho var kjempegøy! Kameraet vart fort fullt, og her er eit lite utval av motiva ho fann:


Det er tydeleg at det typiske motiv å starte med, er leikene, seg sjølv og det ein elles måtte finne i hagen (ettersom ho no var ute). Andre motiv som vart tekne, var mellom anna ein snegl, ei tilfeldig forbipasserande jente og himmelen. Eg syns dette er veldig spennande; det blir ein slags måte å sjå hennar perspektiv på.

Ricki tok med det gamle kameraet til Athen, så kanskje eg burde slenge inn nokre bilder frå han og etterkvart - og så får vi sjå hans perspektiv på Grekenland? Eg tippar han knipsar fjell, fjompar og fyll. Men eg kan ta feil.

Bjørn Eidsvåg syng det bra

Denne sangteksten er dedikert til Ricki:

Her e ein bitte liten trøstesang
for de av oss som gang på gang
blir djupt fortvila
øve tankens feige faneflukt
kver gang den nesten bære frukt
og vil brått kvila
den e så svikefull- den e'kje sanne
den tar med svaret inn i tåkelandet
me halse itte som best me kan
men blir ståande igjen i måpeland
ståande igjen i måpeland

et lite ord, et navn, et tall, et sted
det sko vær' lett å huska det
men alt e vekke
me har det så og sei på tungespissen
men den sleipe tankenissen
den e så frekke
den e så svikefull- den e'kje sanne
den tar med svaret inn i tåkelandet
me halse itte som best me kan
men blir ståande igjen i måpeland
ståande igjen i måpeland

men sjøl Newton ødela mang en
vakker aften
på grubling og bruk av fyndord
- sikkert grove
for å finna det han visste han visste:
tyngdekraften
og det som sko te va å få et eple i hove
så det e håp for nåken og einkver
så lenge det fins epletrær

Kan ein vere glad i nokon utan ord?

Dagbladet.no har kåra Silje Marie Alnes til Månedens poet med dette diktet:

«avskjed nr. to»

eg har framleis ein del
av deg
i meg;

fråveret av språk.

no legg eg meg ned
og ventar på alle

orda som skal koma, tungene våre
som skal forstå alt.

I bloggen sin skriv Alnes to ting eg merkar meg. For det første finn ho det morosamt å bli omtalt som Alnes, noko eg gjerne trur på. Å bli kalla i etternamnsform er kanskje noko som blir gjort i formelle former og derfor ikkje blir opplevd så ofte. No og då blir etternamnet tilnamnet du får; i nokre tilfelle blir dessverre Sickenger til Sykengel eller Sand til Singel. Om eg ein gong får til å skrive barneboka som ligg i hovudet mitt, så trur eg òg at å bli omtala som Sand blir annleis. Men mest godt, forhåpentlegvis - det kjem nok an på omtalen. Det andre eg merkar meg ved Alnes sine ord, er at ho ikkje lenger er glad i diktet ovanfor. Samtidig skriv ho at ho har tatt vare på det første diktet ho skreiv som 13-åring, fordi det viser kor mykje ho har utvikla seg. Eg vil då tru, at ved å forkaste noko ein var stolt over, noko ein stod inne for, gjer at ein har kome vidare til sjølvkritisismen. Og kanskje er det og eit steg vidare mot eit enda betre utkast? I mitt tilfelle har ikkje utkastet kome ned på papir, eller skjerm, før det har blitt forkasta. Orda er der, i ei litt annleis form enn dei er tenkt, og historia er ferdig. Men med sterk sjølvkritikk innanbords, blir forma på ord og historie slukt av ein knapp på seks bokstavar: Delete. Eg ventar framleis på at det skal kome ut. Perfekt.

Elles må eg nemne at "avskjed nr. to" er eit dikt eg likte. Det uttrykkjer mykje med få ord og gir ei god skildring av korleis ord kan bli kvelt av kjensler.

Gratulerer med gårsdagen, 17. mai!

Familiefrukost - med egg i fleire fasongar, tre reine barn og fem pynta vaksne. Opposisjon - med bergenske buekorps, faner, marsj og korpsmusikk. Folkemengde. Is på alle hjørner. Pølse med brød - ikkje lompe. Gassballongar - prinsessemotiv og hestefigur. Flagg - stivstrykt og vaiande. Tivoli - med snurring, sukkerspinn og popcorn. Sol, blå himmel og kvite skyer - iallfall for det meste.

Slik var vår 17. mai-feiring.

Hysj, kan du høre?

No er våren godt i gang. Små kryp kjem fram frå jord og bakke. I barnehagen har vi jakta på både sneglar, skrukketroll, makk og edderkoppar, og i forbindelse med det har eg funne fram ein song frå Portveien 2 som er så fin. Eg går og nynnar på han om dagen:

Hysj, kan du høre?

Hysj kan du høre gresset gro
Hysj kan du høre en metemark som lo
Hysj kan du høre en maur gå forbi
Da skal du være helt stille og si:

Hei alle insekter alle små dyr
Dere som kryper og kravler og kryr
Jeg er et menneske og jeg er snill
Vær i min hage så lenge du vil

Hysj vi må være stille nå
Ingen må skremme de mange tusen små
Og når det kommer en bille forbi
Da skal du vinke med hånden og si:

Hei alle insekter alle små dyr
Dere som kryper og kravler og kryr
Jeg er et menneske og jeg er snill
Vær i min hage så lenge du vil

42 tunellar fram og tilbake

Søndag dro vi på tur til Ulvik i Hardanger og besøkte Ruth og Jan som var der på tur med bobilen sin. Ricki sa det var flott å køyre den strekninga, og eg gledde meg veldig. Vi susa forbi dei få tunellane mot Åsane, og eg skimta skiltet med Indre Arna. Landlege strøk! Eg såg for meg fjell, fjord, eng og åker - og gjerne litt sauar og kyr som spredte landets eim inn i bilen. Først måtte vi berre køyre gjennom eit par tunellar, sa Ricki. Eit par vart til 42! 42. Utsikta fram til Voss, vart dermed prega av mørke, fuktige veggar og tak med ei rad av lys bortetter ...

Etter vi ankom Voss, som etter mi meining kan vere litt oppskrytt, var det derimot idyll til høgre og venstre - eg fekk endelig det eg forventa på turen:

• Møkkeim
• Løvetann
• Sol
• Fjell
• Fjord
• Engkarse
• Fossefall
• Eng
• Åker
• Sauar
• Smale landevegar
• Elv
• Aude landskap

Då vi etter 3,5 time med tissepauser, kaffipauser og spypauser kom fram til Ulvik, skjønte eg at hit var det verdt å køyre, trass tunelltrasé frå Bergen. Ifølge Ricki er 42 eit magisk tal, det er visst svaret på alt. I så fall ligg kanskje nettopp svaret i vakre Ulvik i Hardanger? Det er iallfall verdt å besøke minst éin gong til for å finne ut av dét.

På tur til Skansemyren

I dag var planen først å ta bussen til byen og ta Fløybanen heilt til topps, men på grunn av dårleg verutsikt, droppa vi det og tok snarveien halvvegs opp: vi køyrde med BIL til Skansemyren. Luringar som vi er, parkerte vi litt nede i gata - så såg det iallfall ut som om vi kom gåande. Ida såg med ein gong noko som freista borterst på idrettsanlegget: ei stor gul og raud hoppeborg! Vi måtte såklart sjå på den først, og vi vart der ei stund - dette var kjempegøy! Ida rakk til og med å få seg ei ny venninne på den gode halvtimen ho hoppa.


Skansemyren idrettsplass har mykje meir å boltre seg på, etter mi meining er det ein fantastisk utestad for barna no om våren, og vi måtte også ei stund innom slengtaua, før vi dro heim i yr og naut niste og kakao ved kjøkkenbordet.

Nytt kamera!

Vi har fått nytt kamera! Det var på tide, og sjølv om vi helst er i sparemodus for tida, så trur eg det var eit fornuftig kjøp. All takk til Ricki som handla på impuls i Amsterdam. Det gamle kameraet, Olympus mju: 300, er utslitt og blir muligens overlevert vesla for eksperiment. Det kan gje spennande resultat. Det nye kameraet, er eit Canon Ixus 70, som skal vere eit heilt OK lommekamera. Og NO skal eg ut og teste det.

Oppsummering av dei fire førre månadane og planar for dei neste

Pepperkaker og lykter har blitt laga, nissane har stått framme - og vi har feira jul. Nyttårsbukken min var rampete nissejente i år, og ho fekk nok godteri til resten av året. Vi har besøkt Emilie og Marie, og blitt gode vener med dei. Vi har feira påske i Ulsteinvik, med snø, snømann og årets fjelltur. Og så har Ricki blitt sterkare - like sterk som Pippi påstår Ida.

Framover tenkte eg å halde bloggen i hevd. Eg er blitt biten av skrivebasillen igjen, og det klør i fingrane etter å skrive tekstar, blogg og lister av ulike slag. Hittil er eg komen til ei godt planlagd handleliste for veka som kjem, men kanskje kjem eg dettande inn i ein tekst etterkvart? Ein kan berre håpe, det er lenge sidan sist.

Eg er blitt hekta på å lese bøker igjen, endelig. Det skulle berre eit halvt år utan skulepensum til, før litteraturen skreik frå bokhylla. Stieg Larsson sine bøker har fenga meg veldig, og eg ventar utålmodig på at den tredje boka skal kome med eit dunk ned i postkassa. I mellomtida les eg Garps bok av John Irving, som eg har tenkt på å lese fleire gonger før. Eg liker karakterane i boka, men kan enda ikkje seie kva eg meiner om sjølve handlinga eller heilskapen. Eg elska En bønn for Owen Meany av same forfattar, så eg har heilt klart store forventingar.

Bloggen? Ja, MEN ...

Kva skjer med bloggen din, då? sa ho.
Den er no der, svarte eg.
Ja, men den er lite oppdatert, sa ho.
Ja, men ... svarte eg - og dro lenge på siste ordet.

Eg ser - og eg veit godt - at bloggen er lite oppdatert. Og dei MEN som kan listast opp, er samstundes ei oppdatering på kva som skjer rundt meg for tida:

- MEN eg hadde eksamenar
- MEN eg måtte pakke. Og vaske ned. Og flytte.
- MEN eg hadde ingen møblar. Og ikkje eingong internett!
- MEN eg måtte kjøpe møblar.
- MEN eg byrja i ny jobb.
- MEN eg jobbar! Morgon, førmiddag, ettermiddag og kveld!
- MEN eg er aleinemor. På ein måte.

Det var dei heller betre argumenta. Dei litt verre, som kanskje mest er årsaka til at bloggen er så lite oppdatert, er vel heller:

- MEN det gjekk noko eg ville sjå på TV.
- MEN eg måtte dusje.
- MEN eg måtte RYDDE.
- Men telefonen ringte.
- MEN ... eh ... altså ...

Og takk til Marie, som ved å gje meg ei fin lenke til hennar nye blog, minte meg på at eg òg har eit slikt skriblehjørne på nett. Kanskje, om eg får tid (de ser jo over at eg har svært lite av det), så blir bloggen oppdatert oftare enn kvart halvår.

(Jepp - eg sa kanskje.)

Kom mai du skjønne milde

Endeleg er våren her, og i det grøne utanfor vindauget mitt ser eg hav med engkarse, kvitveis og løvetann. Aldri før har graset vore så gult av løvetann - mai er skjønn. Det er siste månaden på skulen; om berre 9 dagar er eg ferdig utdanna førskulelærar. Det er rart å tenkje på at eg ikkje skal studere noko meir (kanskje blir det eit fag eller to dersom eg har tid og råd, det må då gå an?), og på at vi i slutten av juni skal flytte frå kjære Volda og heile nettverket vi har bygga oss her. Det er spennande med ny leiligheit, ny barnehage og forhåpentligvis snart ny jobb - men det er faktisk også ganske skremmande. Heldivis har fleire lova å kome på besøk - ho kjæraste Silje har alt planlagd når - og eg kjem nok til å ta nokre turar opp att med mindre bergensfanten tek meg. I tida framover blir det eksamenslesing (av ein eller annan grunn er eg usannsynleg roleg før eksamenane no, til trass for at eg har lest mindre enn noko sinne .. kanskje er det rett og slett motivasjonen som manglar?), det blir pakking av flyttelass, fleire avskjeds-/avslutningsfestar, nedvask av leiligheit - og forhåpentligvis god tid til leik og samtale med dei fleste her oppe.

Snakkar some people betre in English?

Kva er det med engelsken? Eg sat og snoka på nettet i går, og kom over fleire sider der tenåringar har skrive dikt på engelsk, dei skriv uttrykk som "Yo, 'zup!" eller dei brukar engelske nick som Sweetiepie, Cupcake, Sexyboy, Mr. Niceman osb. Seier det verkeleg meir enn norske ord? Kva i all verda er gale med å hyle "Ja, suppe!" eller kalle seg for LekreLaura, Blautkake eller HerrHyggeleg?

Eg ser ikkje noko gale i det.
- LongeLaura.

Dei små tinga

No held vi på med feltarbeid, og eit av spørsmåla vi stiller til pedagogiske leiarar, er: kva er viktig at dei vaksne bestemmer, og kva kan ikkje barna bestemme?
Ida vil gjerne bestemme at ho ikkje skal vaske hender. Eg er så klart ikkje samd, og argumenterer alt eg kan kvifor ho skal og må gjere det. Dette nyttar ikkje. Eg forsøker deretter med belønningsmetoda. "Viss du vaskar hender, så skal du få gå opp til S." Dette nyttar heller ikkje. "Viss du IKKJE vaskar hender, så bakar eg ikkje kake til bursdagen min i morgon likevel." Yeah, right. Eg endar opp med å drage ho ut på badet, tenke at no gjer eg noko eg absolutt ikkje skal (men veit ikkje kva anna eg kan gjere), vaskar hendene hennar med tvang og får ein skrikande unge som er sint på meg (sjølvsagt, det ville eg og vore). Etterpå angrar eg, og sit att med spørsmålet:

Kva gjer ein når barn ikkje vil vaske hender etter eit dobesøk?

Såklart vart vi vener att, men det tok litt tid. Frå no av skal min dag bestå av å motivere. Motivere, motivere, mo ti ve re! Kanskje det kan hjelpe.

Avgjersle

Då har eg bestemt meg for å henge skrivande her likevel. Og ute snør det. "Det snør så mye mer enn før, tidelibom og huttemegtu!" Såpass har det snødd, at Snømannen Kalle verken kan sjå eller ete, men berre såvidt lukte litt på snøen.

Er eg daud?

Nei.

Men som sagt tidlegare, leitar eg etter ein annan stad å henge. Ikkje etter halsen eller opp ned, men skrivande. Ein ny stad å henge skrivande. Gir det meining? Eg er ganske forvirra etter eg trudde jordskjelvet i går var innbilning og min vanlege paranoia.

Går det an å lage lister her?

Dei 25 beste barnebøkene

Bokklubben har kome med ein ny serie dei kallar Barnebiblioteket. Juryen som kåra bøkene består av Jostein Gaarder, Harald Bache-Wiig, Kristenn Einarsson, Maren Kolle Riis, Anne Kristin Lande, Vigdis Moe Skarstein og Vibeke Røgler.

Desse bøkene er på lista:
* Alice i Eventyrland av Lewis Carroll
* Dagen som forsvant av Tormod Haugen
* Danny og den store fasanjakten av Roald Dahl
* Den hemmelighetsfulle hagen av Frances Hodgson Burnett
* Den lille prinsen av Antoine de Saint-Exupéry
* Det suser i sivet: eller Hr. Padda fra Paddeborg og vennene hans av Kenneth Grahame
* Dustefjerten av Rune Belsvik
* Gummi-Tarzan av Ole Lund Kirkegaard
* Harry Potter og de vises stein av J.K. Rowling
* Heidi av Johanna Spyri
* Jorden rundt på 80 dager av Jules Verne
* Kabalmysteriet av Jostein Gaarder
* Klatremus og de andre dyrene i Hakkebakkeskogen av Thorbjørn Egner
* Lillebror og Knerten av Anne-Cath. Vestly
* Løven, heksa og klesskapet av C.S. Lewis
* Momo - eller kampen om tiden av Michael Ende
* Ole Brumm av A.A.Milne
* Peter Pan og Wendy av James Matthew Barrie
* Pinocchio av Carlo Collodi
* Pippi Langstrømpe av Astrid Lindgren
* Teskjekjerringa av Alf Prøysen
* Tom Sawyer av Mark Twain
* Tordivelen flyr i skumringen av Maria Gripe
* Trollkrittet av Zinken Hopp
* Trollvinter av Tove Jansson

Finnast det andre bøker som burde vere med? Heilt klart:
* Ronja Røverdatter av Astrid Lindgren
* Charlie og sjokoladefabrikken av Roald Dahl
* Glassblåserens barn av Maria Gripe

Det finnast sikkert fleire, men eg kjem ikkje på alle. Uansett er eg svært glad for at Rune Belsviks Dustefjerten var med på lista - den las eg med stor glede for berre eitt år sidan!

Meerkat Manor

På Animal Planet har dei eit program som heiter Meerkat Manor. Det handlar om desse små dyra, som berre er heilt utruleg søte og artige å sjå på! Nett no sit eg og grublar på kva meerkat heiter på norsk, og irriterar meg over at eg ikkje kjem på det.



Uansett - på denne lenka kan du sjå nokre korte filmsnuttar av Meerkat Manor. Wahey!

Ny side?

Eg vurderer å oppdatere den gamle cecilien.com, og ha blogg, bilete og tekstar på eine og same sida. Er det for mykje arbeid i det, ventar eg til jul. Elles så får eg sjå om eg klarer å la vere bruke for mykje tid på det om kveldane. Eg har ein tendens til å jobbe intenst med det som opptek meg når eg først har starta på noko, så det bør ikkje gå utover nattesøvnen.

Eg har forresten byrja å strikke ei lang remse som til slutt skal bli ein slange til Ida. Det er nok det enklaste ein kan strikke? Ein kan skjule dei ujamne kantane, ikkje sant?

[Eg tvilar på at ormen kan visast fram med bilete i næraste framtid, men om ikkje han hamnar i søpla, så skal du få sjå han!]



[Kanskje.]

Hit space?

Kva er det med vaksne menneske som ikkje kan lære seg å skrive mellorom etter teiknsetjing?Det er ganske irriterande å lese.Særleg, når ikkje teiknsetjinga er rett.Skriveleifane skal eg kunne sjå på med eitt auge,.Eg vil berre puste litt!Gje meg rom!

[Argh!Sic!]

Så kom natta ...

... og Jan Eggum song det så godt:

Min krok er kald med grå gardiner
Som stenger solen ute.
Min seng er smal og golvet griner.
Jeg prater med min pute.

En natt forbi, et ensomt monarki.
Sang fra sjelen, slipp meg ned.
Jeg trenger en å våkne med.

En drøm er dekt til to personer
Og samler støv på stolen.
Et tog av tause telefoner,
og angst for alkoholen.

En natt forbi, en frihetsparodi.
Tåketanker, gi meg fred.
Jeg trenger en å våkne med.

En natt forbi, en stilnet melodi.
Sang fra sjelen, slipp meg ned.
Jeg trenger en å sovne ved,
Så får jeg en å våkne med.

Hobby og sånn

Den siste timen har eg kika på nokre nettsider drivne av kvinner som har for hobby å strikke og sy. Eg har alltid ønska å kunne gjere sånt, men det må seiast at mine forsøk på å strikke bamse i 5. klasse og sy ein ryggsekk i 7. klasse begge enda opp i hendene åt andre. Eg har anten ikkje tålmod eller teknikken inne. Eller skal vi innrømme at eg i det minste ikkje har teknikken inne? Tenk om eg hadde kunne strikka ein slik til Ida, t.d.:



Eg får melde meg på strikkekurs så snart utdanninga er ferdig og eg er klar for å lære andre ting.




Ja, eg er heilt seriøs.




Trur de meg ikkje?

The Hours

I kveld såg eg The Hours, ein film som krinsar kring Virginia Woolfs liv og romanen "Mrs. Dalloway". Den gjorde sterkt inntrykk, og nokre gode utsegn får derfor plass her (utsegna er tekne ut av samanheng):

Virginia Woolf: You cannot find peace by avoiding life, Leonard.
--
Virginia Woolf: To look life in the face, always, to look life in the face and to know it for what it is.
--
Virginia Woolf: Someone has to die in order that the rest of us should value life more. It's contrast.
--
Kitty: All my life I could do anything. I could do anything, really. Except the one thing I wanted.

Bloggen eksisterar enda

- og det gjer eg òg.

Det har vore ei hektisk tid med eksamen, og ei roleg tid med sommarferie i Athen, Paros, Bergen og Ulsteinvik. No kjem snart ei tid med studiar att, og eg gler meg.